Babalar sevilmez mi hiç,
Bir evladın kalbinde ömür boyu taşınmaz mı?
Ben babamı çok sevdim…
Hem de yokluğunu düşününce içimi yakan bir sevdayla.

Yiğitti benim babam,
Dağ gibi dururdu karşısında hayatın.
Ama o koca yüreğinin içinde
Bir çocuğu incitmeye kıyamayan merhamet saklıydı.

Mertti benim babam,
Haram bilmez, yalan bilmezdi.
Bir lokmasını bölüp verirdi,
Kendisi üşür, beni üşütmezdi.

Bana yalnız baba olmadı hiç,
Bazen dostumdu, bazen sırdaşım…
İçim daraldığında omzuna yaslandığım,
Bir kelimesiyle içimi ferahlatan adamdı benim babam.

Çocukluğum onun sesiyle güzeldi,
Gülüşü evimize huzur olurdu.
Yanımda olduğu günlerde
Dünyanın yükü bile hafif gelirdi bana.

Şimdi adını ansam boğazım düğümlenir,
Bir özlem çöker gecelerime sessizce.
Çünkü bazı insanlar gidince eksilmez sadece,
İçinin bir yanı da onlarla susar…

Babalar sevilmez mi hiç?
Ben babamı çok sevdim…
Yiğitliğini, mertliğini, merhametini…
En çok da bana dost oluşunu sevdim.
Ve bilsin isterim dünya;
Bir evladın kalbinde, babası hiçbir zaman ölmez…