Meydanlarda adalet diye bağırırlar,
Koridorlarda pazarlık kurarlar.
Halkın derdi kürsüde süs olur,
Seçim geçince bütün sözler pus olur.

Kimi kendini sultan sanır,
Aynalara bakıp destan yazar.
Oysa taht dediğin rüzgâr evidir,
Bir esinti gelir, geriye enkaz kalır.

Truva atları gezer şehir şehir,
Dillerinde bal, ceplerinde zincir.
Dost görünür, omuz verir her yana,
Kapı açılınca hizmet eder başka plana.

Şatafat büyür, vicdan küçülür,
Hakikat eğilir, alkış yükselir.
Kalemler satılır, manşetler susar,
Gerçeğin yüzüne perdeler asar.

Ey siyaset, maskelerin çoktur senin,
Her seçimde değişir rengin.
Ama tarih ağır yazar hesabını,
Ne saray saklar ne de altın kapını.

Günün sonunda kalır tek soru:
Kim halk için yürüdü bu yolu?
Kim Truva atı olup kapıları açtı,
Kim koltuk uğruna geleceği sattı?