0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
105
Okunma
Bulutlar bugün hüzünle çözülürken semada,
Yokluğunun sükûtu çökmüştü ruhuma.
Gözlerimde biriken her damla,
Adını fısıldayan bir yakarıştı aslında.
Nihayet, ufkun derinliğinde
Yedi renkli bir mucize zuhur etti,
Her bir nakışında senin suretin,
Her bir ışığında senin nefesin vardı.
Geçilmez dediler o latif köprüye,
Lakin kader, bana gizli bir menfez açtı;
İlahi bir nida gibi yankılandı içimde:
“Bu, sana bahşedilmiş bir vuslat yoludur.”
Tereddütsüz adım attım o esrarengiz âleme,
Renkler içinden sana doğru yürüdüm.
Ve sen…
Nihayet, nurdan bir hayal gibi
Ellerini uzattın bana.
Değdiğinde zaman sükût etti,
Ellerimiz muhabbette kenetlendi.
O demde sen benim, ben sen oldum;
İki beden, tek bir kalpte buluştu.
Sonra…
El ele verip,
Faniliği geride bırakarak
Ebedî bir saadete yürüdük.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
