Şero gitti, sessizliğe büründü bir köşe,
Hatırası kaldı sanki eski bir döşe.
Bir zamanlar adımları yankıydı salonda,
Şimdi adı fısıltı, dolaşır her yanda.

Yerine geldi Zafer, adı gibi iddialı,
Yeni umut, yeni simge, bakışları sevdalı.
Dendi ki bu kez farklı, bu başka bir hikâye,
Ama zaman gösterir her maskenin suretini sahneye.

Sakarya’da bir başka masal yazıldı o gün,
Maskot oldu Pikachu, sarı bir hızlı düğün.
Zıpır zıpır gezer durur, yerinde yok karar,
Bir bakarsın sağda, sonra solda bir bahar.

Ne bir çizgi belli onda, ne bir duruş sabit,
Rüzgâr nereye eserse, yönü oraya ait.
Dün alkış başka yerde, bugün başka bir ses,
Onun pusulası değil ilke, sadece nefes.

Adı duyulsun yeter, dert değil memleket,
Gölgesini bile satar, varsa içinde şöhret.
Bir bakarsın kürsüde, bir bakarsın sokakta,
Ama özü yok sözünde, savrulur her vakitte.

Parti değişir elbet, zaman döner durmadan,
Renkler solar bazen, yeni doğar ardından.
Ama onda değişmeyen tek bir huy var belli,
Nerede alkış varsa, yönü döner temelli.

Kimi severse kalabalık, oraya çeker yüz,
Kendi yankısını bile sanır en doğru söz.
İdealler mi? Uzak. Duruş mu? Bir hayal,
Onun için tek gerçek, alkışlanan masal.

Şero’nun dinginliği bir köşede hatıra,
Zafer yeni bir umut, yazılır satıra.
Ama Pikachu’nun hali bambaşka bir yol,
Işıltılı ama boş, gürültülü bir rol.

Bir memleket hikâyesi değil bu anlatı,
Bir aynadır aslında, gösterir hakikati.
Kim durur dimdik, kim savrulur rüzgârda,
Anlaşılır zamanla, hayatın her anında.