Kendi söküğünü görmez de millete dikiş atarsın,
Çatlamış aynalarda kendine methiyeler satarsın,
Yarım aklınla koca dağlara nizam dağıtırsın,
Gafîl gönül, en çok da kendine yabancı yaşarsın.

Elin kiriyle arınıp tertemiz oldum sanırsın,
Her düştüğün çamurdan başkasını suçlu sayarsın,
İçin viran, dilin süslü, yüzüne maske takarsın,
Kırık terazilerle insanlığı tartmaya kalkarsın.

Kapı kapı gezersin sözde yara sarmak adına,
Oysa merhem değil zehir sürersin can bağına,
Bir mum bile olamazken karanlık vicdanına,
Güneş olmuş gibi çıkarsın insanların karşısına.

Kendi evin duman dolu, başkasına baca örtersin,
Yıkık gönül taşıyorken öğüt diye taş atarsın,
Bir lokma merhameti bile nefsine çok görürsün,
Sonra utanmadan çıkıp “ben adamım” diye gezersin.

Çürük direk üstüne koca hayat kuran sensin,
İçi boş kelimelerle kendini dev sanan sensin,
Bir “hak” sözü duyulunca köşe bucak kaçan sensin,
Ama mazluma gelince en önde bağıran sensin.

Yüzüne sürdüğün boya hakikati gizleyemez,
Pas tutmuş kalbin sevdayı bir ömür taşıyamaz,
İnsan önce kendini tamir eder, unutan bilmez,
Kırık gönülden çıkan ses kimseye umut veremez.

Sen ki kendi gecende bir yıldız bile yakamamış,
Başkalarının sabahına güneş olmaya kalkmış,
Rüzgâr esse savrulacak kadar çürükken inancın,
Dağ gibi görünmeye çalışman ne acı bir yanılgıymış.

Bir çift doğru söz bile ağır gelir omuzuna,
Çünkü kibir zincir olmuş vicdanının boynuna,
İnsan olmak yazılmaz altın harflerle alnına,
Önce insan bakmalı kendi karanlık ruhuna.

Ne çok bilir görünürsün, ne az anlarsın kendinden,
Bir damla ders almamışsın yılların çilesinden,
Kendi yangının sönmemiş daha küllerinden,
Sen hâlâ medet umarsın başkalarının derdinden.

Gün gelir aynalar susmaz, yüzüne gerçeği vurur,
Sahte sözlerin dökülür, maskelerin yere düşürür,
İnsan önce kendi yarasını sarar da öyle doğrulur,
Kendi yırtığını dikemeyen, başkasında eksik bulur…

@NURAL BEKTAŞLI