Yüreğinize, kaleminize sağlık.
Okurken insanın içini sızlatan, gidenin arkasından tutulan o derin yasın ve bitmek bilmeyen özlemin çok zarif bir dökümü olmuş bu dizeler.

​Anne kaybı, insanın içindeki o "hiç büyümeyen çocuğun" evsiz kalması gibidir.
Şiirinizde bu temayı özellikle "mahşere kalmak" nakaratıyla birleştirmek, hem dünya üzerindeki o kesin ayrılığı hem de öte dünyaya dair beslenen o umutlu bekleyişi çok güçlü hissettiriyor.
​
Çileyle dokudun emeklerini" mısrası, Anadolu kadınının o sessiz ama vakur emeğini çok güzel özetlemiş.

Acıları sararken bile yüzündeki tebessümü kaybetmemesi, anne figürünün o kutsal ve birleştirici yanına harika bir atıf.

Baba ocağının anne gidince hem yetim hem öksüz kalması gerçeği, bir evin asıl "direğinin" kim olduğunu hatırlatan en vurucu kısımlardan biri olmuş.

​Duraklardaki akıcılık ve kafiye örgüsü (özümde/gözümde, emeklerini/dileklerini) duygunun bölünmeden akıp gitmesini sağlıyor.
​Özellikle son kıtadaki "Özlemin doruğu, hasret bucağı" ifadesi, bir kaybın coğrafyasını çizer gibi...

​Annenize Allah’tan rahmet, size ve ailenize sabır diliyorum. Bu şiir, ona bırakılmış en güzel manevi miraslardan biri olarak kalacaktır.

TEBRİKLER