Gece çöktüğünde başlar hikâyem,
Gündüz susturduğum ne varsa konuşur içimde.
Kalabalıklar dağılır, sesler susar,
Bir tek sen kalırsın karanlığın içinde.

Ay vurur pencereme, sen diye titrerim,
Yıldızlar gözlerin gibi bakar uzaktan.
Adını anmaya korkar dudaklarım,
Çünkü her hecede biraz daha yanarım içten.

Aşk dediğin nedir, sorarsan bana,
Bir gecenin ortasında uykusuz kalmaktır.
Gözlerini kapatsan bile dinmeyen bir sızı,
Kalbinin içinde durmadan çarpmaktır.

Ben seni en çok geceleri sevdim,
Kimsenin bilmediği, görmediği yerde.
Bir dua gibi sakladım içimde,
Bir gün dönersin diye aynı cümlelerde.

Sessizlik konuşur bazen, duydun mu hiç?
İçinde çığlık çığlığa bir özlem taşır.
Benim gecelerim öyle işte,
Dışım susar ama içim sana koşar.

Bir sokak lambası altında bekler gibi,
Gelmeyeceğini bile bile bekledim seni.
Her geçen dakika biraz daha eksildim,
Ama vazgeçmek hiç yakışmadı kalbime, seni sevdiğim gibi.