Gece çökerken yorgun şehirlerin üstüne,
Bir kadın yürürdü sessizce…
Ay ışığı saçlarına düşer,
Kırılmış kalpleri avuçlarında taşırdı.

Adını bilen azdı,
Ama herkes bir gün ona ağlamıştı.
Çünkü o;
Merhametin gözyaşıyla yoğrulmuş
Son duasıydı insanlığın…

Bir çocuğun üşüyen ellerinde,
Bir annenin suskun bakışlarında,
Bir yetimin gecesinde saklıydı yüzü.
Kimse görmezdi belki,
Ama o hep oradaydı.

Ey Merhamet Tanrıçası…
Kırılmış ruhların ince sesi,
Yorgun gecelerin sabrı,
Kaybolmuş insanların son umudu…
Dokun kalbimize yeniden.

Çünkü dünya sert artık,
İnsanlar taş gibi soğuk.
Sevgi hesaplara yenildi,
Sadakat sustu.
Ve merhamet…
Bir zamanlar göğe yükselen dua iken
Şimdi yalnız sokak lambalarında üşüyor.

Sen gel…
Bir çocuğun saçını okşar gibi,
Bir âşığın kalbini affeder gibi,
Bir annenin duası kadar sıcak gel…

Ben çok yoruldum tanrıçam,
İnsanların acımasız yüzlerinden.
Bir tebessüm için savaş verdim,
Bir vefa için yıllar tükettim.
Şimdi yalnızca
Kalbimin üstüne biraz huzur bırak.

Eğer bir gün yeniden seversem,
Bana korkusuz bir yürek ver.
Eğer yeniden düşersem,
Ellerimi bırakma.
Çünkü insan bazen
Sadece biraz şefkatle yeniden doğar.

Ve sen…
Küllerinden bile umut çıkaran kadın,
Yaraları ışığa çeviren sessiz mucize…
Belki bir masaldın,
Belki de Allah’ın insan kalbine bıraktığı
En güzel sırdın…