Ey benim yarim…
Geceye adını fısıldadığım,
sessizliğin içinde bile sesini duyduğum yarim…

Sen gittin gideli
sokaklar başka,
şarkılar başka,
ben bambaşka oldum.

Bir çayın buharında seni aradım,
yağmurun camdaki izinde yüzünü…
Her geçen gün
biraz daha sana benzedim;
suskun, yorgun
ve içi sevda dolu…

Ey benim yarim…
Bilmezsin belki,
insan en çok
kavuşamadığına alışıyormuş gibi yaparmış.
Ama her gece
kalbinin en karanlık yerinde
aynı yarayı taşırmış.

Ben seni
bir şehir gibi sevdim.
Kaybolmayı göze alarak…
Yıkılmayı bilerek…
Ama yine de dönüp dolaşıp
aynı sokakta seni arayarak…

Şimdi uzaklardaysan da
bil ki içimde hâlâ
senin için ayrılmış bir mevsim var.
Ne kış silebildi seni,
ne zaman…

Ey benim yarim…
Bir gün olur da
yorgun düşersen hayata,
dön ve sadece adımı söyle…
Ben yine
aynı yerde,
aynı sevgide
seni bekliyor olacağım…