Tema: Görünmezlik ve Tek Taraflı Empati
Şiirin temelinde "duygusal körlük" yatıyor. Şair, karşısındakinin ruhuna dokunan rüzgarı bile sezecek kadar pürdikkat kesilmişken, muhatabının bu denli büyük bir sevdayı ve sızıyı görememesi arasındaki o derin uçurumu işliyor. Bu, "kendi acılarını kalbine gömüp" başkasının mutluluğu için yol döşeyenlerin sessiz çığlığıdır.

Şiir her zaman ki gibi güzeldi
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıcakla ve hoşça kal

Şiirde görülmeyen fedakârlıkların ve sessiz kırgınlıkların derin izi hissediliyor. “İnsan en çok sevdiği yerde çürür” dizesi çok etkileyici ve uzun süre akılda kalacak güçte olmuş.

“Sevda bazen susarak tükenir,
En derin yaralar fark edilmeyenlerdir…”

Yüreğinize sağlık, duygu yoğunluğu çok güçlü bir eser okudum. Kaleminiz daim olsun, nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Güzel şiir
Beğeniyle okudum eserinizi değerli kalem yine güzeldi kutlarım emeğinizi kaleminiz daim olsun selamlar saygılar gönderdim hayırlı sabahlar dilerim

Karşılıksız bir özverinin, görülmemenin ve sessizce tükenişin çok dokunaklı bir portresi. Şiirdeki duygu yoğunluğu, fedakarlığın bir noktadan sonra nasıl ağır bir yüke dönüştüğünü ve "birlikteyken bile yalnız kalmanın" o keskin sızısını harika özetlemiş.

Şiirin başında kurulan o derin bağ ("İçindeki sızıyı tenimde duydum"), bir insanın diğeri için ne kadar şeffaflaşabileceğini gösteriyor. Karşı tarafın acısını fiziksel olarak hissedecek kadar büyük bir sevgi, aslında kişinin kendi savunma mekanizmalarını tamamen indirdiğinin bir kanıtı.

İnsan en çok sevdiği yerde çürür."

​Bu cümle, aidiyetin bazen nasıl bir hapishaneye dönüşebileceğini anlatıyor. İnsan, değer görmediği ama gönüllü olarak kaldığı o yerde, yavaş yavaş içten içe eksiliyor. "Yorgunum diyemem, ruhum çok yorgun" ifadesi, artık kelimelerin bile bu yükü taşımaya yetmediğini gösteriyor.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİR kardeşim