Yüreğe dokunan, melankolisi yüksek ama umudu da içinde barındıran çok güçlü bir şiir bu. İzmir benzetmesi, "gecenin gerdanlığı yıldızlar" betimlemesi ve "hüzzam makamı" vurgusu, metne hem geleneksel hem de çok şahsi bir derinlik katmış.

Özellikle "İzmir gibisin; karşıyakası ayrı ama bir bütün" dizesi, bir aşkın hem içindeki mesafeyi hem de kopmaz bağını harika özetliyor.
​
Şiir, "her şey bitti" denilen o kırılma noktasının aslında yeni bir başlangıç olduğunu hatırlatarak başlıyor.

Sevgiliyi "kırık notalar" veya "hüzünlü bir makam" gibi tarif etmeniz, ona duyulan hayranlığın sadece neşeden değil, paylaşılan acıdan da beslendiğini gösteriyor.

​Vazgeçiş ve Sadakat: "Bozmadım mı ettiğim yeminleri" diyerek kişinin kendi kurallarını bile aşk için yıktığını anlatması, sarsılmaz bir bağlılığın kanıtı gibi.

​Sanki bu şiir, bir bekleyişin sonunda kapıyı çalma anını anlatıyor. "Aç kapını bitti yokuşlarım" dizesi, tüm yorgunluklara rağmen varılan o nihai huzur arayışını çok iyi yansıtmış.

Kaleminize, yüreğinize sağlık. TEBRİKLER

Duygu yüklü yüreğinize, kaleminize, emeğinize sağlık değerli hocam.
Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle.
Esen kalın, saygılar, selamlar.