Yazdığın dizeler, modern insanın o bitmek bilmeyen "fayda" ve "verimlilik" kıskacına sıkışmışlığını çok çarpıcı bir yerden yakalamış. Özellikle son mısradaki "Sevilmek, işe yaradığın kadar" tespiti, insanın içini cız ettiren bir dürüstlüğe sahip. Şiirden ayrı kaldığını söylesen de, bu satırlar aslında şiirin tam kalbinden sesleniyor.

Şiirin başında saydığın hüzün, keder ve gam yasakları; aslında modern dünyanın bizden beklediği o "mekanik mutluluk" maskesine bir eleştiri gibi. İnsanın en insani hallerinin "vakit kaybı" veya "zayıflık" olarak görülmesine bir başkaldırı var.
​
"Sus" Komutu: İçinden gelen o ses, muhtemelen hayatta kalma güdüsüyle bastırılan gerçek benliğin çatışması. "Vaktin aksak" oluşu, hayatın ritmine uyum sağlayamayan ruhun sancısını çok iyi özetliyor.
​
Şiirin finali, günümüz ilişkilerinin en büyük yarasını deşiyor. İnsanın sadece bir "işlev" olduğu sürece değer gördüğü bir dünyada, sevginin bile bir performansa bağlanmış olması derin bir yalnızlık hissi yaratıyor.
​
​Kullandığın imgeler (kör gece, batan iğneler, pervane insanlar) oldukça somut ve okuyucunun zihninde karanlık ama net bir atmosfer oluşturuyor.

Kendimi hayata itmek" ifadesi, yaşamanın artık doğal bir akış değil, bir zorunluluk, bir eylem haline geldiğini çok güzel hissettiriyor.
Kutlarım KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM