Ziyan Olan Hayaller
İçimde devleşirken o mahcup hayaller,
Dar sokakların çıkmazında nefessiz kalır.
Bir bakarsın ki sırra kadem basmış;
Sonsuzluk sanılan o mağrur düşler,
Bir şafak vaktinde ya da bir akşam alacasında,
Yanlış bir adımın gölgesinde ufalanır.

İnsan, göğsüne sığmayan büyük rüyalar kurar,
Yüce gönüllere umut tohumları ekmek ister.
Lakin bazen...
O devasa umutlar, sığ ruhların avucuna düşer;
Ve ziyan olur her biri, dalından kopmuş solgun bir gül gibi.

Bir yürek ki...
Beraber serpilip boy atacak bir sevda ararken,
Küçük dünyaların dar kalıplarına çarpar sözleri.
Yıkılır koca bir dünya üzerine...
Ne kadar anlatsan feryat, ne kadar sevsen dert olur;
Çünkü bazen en nadide mücevher, yanlış ellerde bir taşa dönüşür.

Ziyan olan hayaller,
Zamanın tozlu raflarında silinmeye yüz tutsa da,
Ruhun en kuytu köşesinde sızlamaya devam eder.
O kırık dökük enkaz,
Hâlâ eski bir arzunun yankısını taşır
Ve dudaklarda asılı kalan o yorgun "belki"yi fısıldar.

İçimde sessizce büyürken o yetim hayaller,
Bir sabah vakti hakikatin soğuk yüzüyle uyanırım;
Ve anlarım ki:
Fidanı göğe erdiren toprağın bereketi değil,
Sığındığı kalbin derinliğiymiş.

26.1.26