1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
51
Okunma
Emanet Durak
Güneş batarken uzayan gölgeler gibiyiz,
Birazdan karanlığa karışacak,
Aslımıza rücu edeceğiz.
Bu hanın kapısı ardına kadar açık,
Gelen konuk, giden yolcu;
Biz sadece bu tozlu yolda birer iziz.
Nerede biter bu yol, hangi sokak başında?
Saat kaçı vurur son nefes dudak uçlarında?
Meçhul bir takvimin yaprağına yazılmış adımız,
Belki bir şafak vakti, belki ikindi faslında;
Hangi toprağın bağrına düşecek yorgun başımız?
Meğer her adım, bizi o son menzile yaklaştırırmış,
Kendi sesimiz bile bu dünyada yankılanıp kalırmış.
Sırtımızdaki hırka emanet, kalbimizdeki sızı emanet;
Vakit dolduğunda, her şey bir nefeste noktalanırmış.
12.12.25
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz