Bilmezdim
Gönül pınarında saklanan o tatlı suyun,
Zamanın süzgecinden geçince zehre döneceğini.
Aynı ufka bakan kalplerin, fırtına koptuğunda
Kendi kuytusuna çekilip dilsiz kesileceğini bilmezdim.

Vefanın sadece eski kitaplarda sararmış bir yaprak,
Dostluğun ise rüzgârda savrulan birer serap olduğunu.
Yalancı bir bahara aldanıp açan çiçeklerin,
İlk ayazda kendi toprağına küseceğini bilmezdim.

Meğer ne çok uçurumu "yol" sanıp yürümüşüm,
Kendi ateşimle sönmüş, kendi içimde çürümüşüm.
Gövdemi yasladığım çınarların içi meğer kofmuş;
İnsan kalabalığında böyle kimsesiz kalacağımı, hiç bilmezdim.

Sînesinde sakladığım sırlar dile gelse bir an,
Hazan olurdu baharım, susardı içimdeki lisan.
Kırklı yaşların olgunluğunda çökerken umutlarım bir bir,
En derin yarayı en yakınlardan bulacağımı bilemezdim.

15.12.25