​Dört yanın pusuya yatsa, sırtından vursa dünya,
Güvendiğin o limanlar bir bir yakılsa da;
Gözlerinde bir korku, yüreğinde koca bir sığınak arayışı...
Geleceğin tek yer burası, avuçlarım senin son durağın.
Ben seni pamuklara sarıp saklamayı değil,
Seninle cehennemin ortasında dimdik durmayı seçtim.
Yolun sonu karanlıksa, ben o karanlığı yırtar gelirim,
Senin bir saç telin için, bin dünyayı feda ederim.
​Bizim kitabımızda yarı yolda bırakmak, korkana mahsustur,
Sevmek dediğin ise, celladın ipinde bile o eli tutmaktır.
Öyle geçici heveslerle, ucu ucuna yeten sözlerle işim olmaz,
Benim yüreğim mühürdür, bir kez basıldı mı bir daha sökülmez.
​GEREKİRSE DÜNYAYI YAKARIM DA SENİ YAKTIRMAM!
HERKES SUSSUN, BİR TEK BENİM SÖZÜM DUYULSUN!
AZRAİL GELSE BİLE SENİ BENDEN ALAMAZ,
ŞU CAN BU BEDENDEN ÇIKMADAN ELİN BIRAKILMAZ!
​Düşersen tutarım ve bir daha bırakmam,
Bu kelimeler dilimden çıktı bir kere, artık namusumdur.
Uçurumun dibi görünse de, kıyamet kopsa da;
Elin elimde kalacak, canın canıma siper olacak.
Tuttum mu bir kere, bırakmak bize haramdır,
Seni bu hayatta yalnız koymak, benim en büyük yaramdır.
​Hatalarınla gel, kırgınlıklarınla, eksiklerinle gel;
Ben seni sadece bu canla değil, bin ömre yetecek kadar sevmişim.
Bırakmam seni; zaman dursa, toprak bitti dese bile,
Bizim masalımız son nefeste değil, mahşerde başlar.
Gerekirse senin yerine yanar, senin yerine solarım,
Ama seni bu kurtlar sofrasında tek başına bırakmam.
​Sözüm senettir, kalemim kanla yazılmış bir yemindir,
Yıldızlar dökülse, denizler çekilse, dağlar devrilse de;
O elini bir daha asla, ama asla bırakmayacağım.
Burası son kale, burası son sığınak;
Sen varsan ben varım, sen yoksan bu dünya bana zindan...
​ŞİMDİ DUYSUN KİMLER VARSA, YER YERİNDEN OYNASIN!
YEMİN OLSUN Kİ; GÜNEŞ DOĞMAYI UNUTSA BEN SENİ UNUTMAM!
KIYAMET KOPUP DA HER ŞEY KÜL OLSA BİLE,
O ELİNİ MAHŞERDE BİLE TUTARIM, YİNE BIRAKMAM!
BIRAKMAM! BIRAKMAM!
​Dört yanın pusuya yatsa, sırtından vursa dünya,
Güvendiğin o limanlar bir bir yakılsa da;
Gözlerinde bir korku, yüreğinde koca bir sığınak arayışı...
Geleceğin tek yer burası, avuçlarım senin son durağın.
Ben seni pamuklara sarıp saklamayı değil,
Seninle cehennemin ortasında dimdik durmayı seçtim.
Yolun sonu karanlıksa, ben o karanlığı yırtar gelirim,
Senin bir saç telin için, bin dünyayı feda ederim.
​Bizim kitabımızda yarı yolda bırakmak, korkana mahsustur,
Sevmek dediğin ise, celladın ipinde bile o eli tutmaktır.
Öyle geçici heveslerle, ucu ucuna yeten sözlerle işim olmaz,
Benim yüreğim mühürdür, bir kez basıldı mı bir daha sökülmez.
​GEREKİRSE DÜNYAYI YAKARIM DA SENİ YAKTIRMAM!
HERKES SUSSUN, BİR TEK BENİM SÖZÜM DUYULSUN!
AZRAİL GELSE BİLE SENİ BENDEN ALAMAZ,
ŞU CAN BU BEDENDEN ÇIKMADAN ELİN BIRAKILMAZ!
​Düşersen tutarım ve bir daha bırakmam,
Bu kelimeler dilimden çıktı bir kere, artık namusumdur.
Uçurumun dibi görünse de, kıyamet kopsa da;
Elin elimde kalacak, canın canıma siper olacak.
Tuttum mu bir kere, bırakmak bize haramdır,
Seni bu hayatta yalnız koymak, benim en büyük yaramdır.
​Hatalarınla gel, kırgınlıklarınla, eksiklerinle gel;
Ben seni sadece bu canla değil, bin ömre yetecek kadar sevmişim.
Bırakmam seni; zaman dursa, toprak bitti dese bile,
Bizim masalımız son nefeste değil, mahşerde başlar.
Gerekirse senin yerine yanar, senin yerine solarım,
Ama seni bu kurtlar sofrasında tek başına bırakmam.
​Sözüm senettir, kalemim kanla yazılmış bir yemindir,
Yıldızlar dökülse, denizler çekilse, dağlar devrilse de;
O elini bir daha asla, ama asla bırakmayacağım.
Burası son kale, burası son sığınak;
Sen varsan ben varım, sen yoksan bu dünya bana zindan...
​ŞİMDİ DUYSUN KİMLER VARSA, YER YERİNDEN OYNASIN!
YEMİN OLSUN Kİ; GÜNEŞ DOĞMAYI UNUTSA BEN SENİ UNUTMAM!
KIYAMET KOPUP DA HER ŞEY KÜL OLSA BİLE,
O ELİNİ MAHŞERDE BİLE TUTARIM, YİNE BIRAKMAM!
BIRAKMAM! BIRAKMAM!