Sen başlamadan önce bende, rüzgâr bile sessizdi,
Hayat dersen; ucu açık, eksik bırakılmış yarım bir cümle…
Noktayı koyduğun gün anladım:
Ben meğer senden öncesini hiç yaşamamışım,
Senden sonrasını da sensiz düşünemem zaten.
Ne zaman gözümü yumsam, o zifiri karanlıkta
Parıl parıl yanan o tek yıldız yine sensin.
Sen benim çocuk gibi utandığım ilk heyecanım,
Yorulup da düştüğümde başımı yaslayacağım
O sarsılmaz omuzsun.
Varsın kopsun kıyamet, varsın gelsin fırtına…
Sığınacağım tek liman, tutunacağım tek dalsın.
Her şarkının en can alıcı yerindeki ilk nakaratsın sen,
Geceden sabaha kadar uykusuz kaldığım
O ilk sebep…
Kırılsam da, dökülsem de ne fark eder?
Sen varsan düşmek bile güzel bu dünyada.
Seninle kaybetmek bile koymuyor artık insana.
İstemem sahte baharları,
İstemem başkasının avuçlarında ısınmayı…
Ellerin alev alev yansa bile
Bir an bırakmam, yine tutarım.
Yerin kulağı varsa kalbimin de sesi var, duysun âlem!
Seninle yazıldıysa kaderim,
Silemez ne felek ne kalem.
Ben bu sevdanın mahkemesinde
Müebbete razıyım her nefeste…
Yeter ki senin elinden gelsin ölüm,
Bana şereftir o matem.
Eğer bir gün gidersen, bil ki kalmam bu topraklarda;
Gittiğin yer mezarım olur benim,
Kaldığın yer cennetim…
O yüzden gitme, kal…
Giderken gözlerimde kalacak o son manzara sen ol.
Ömrümün son sayfasına mühürlenecek
O tek isim…
Ölürsem senin adınla kapansın bu çene,
Dirilirsem yine sana koşsun bu ayaklar.
Sen benim içimden sessizce ağlayarak geçirdiğim
O gizli dileksin.
Dualarımın ardına sakladığım
En harbi “amin”sin.
Bir insan kaç kere ölür bilmem…
Ama ben seni her özlediğimde
Biraz daha gömüldüm içime.
Adını anarken bile titriyorsa sesim,
Demek ki hâlâ seninle yaşıyor
Kalbimin enkazı.
Kimse anlamasın, varsın deli desinler bana…
Çünkü bazı insanlar sevilmez sadece;
Bazıları insanın alnına yazılmış kader gibi
Taşınır ömür boyu.
Şimdi gel de bitirelim bu yarım kalan destanı,
Başka hiç kimse girmesin aramıza…
Bir sen ol, bir ben.
Ve aşkımızın boynunda
Ömürlük bir hüküm gibi dursun bu sevda:
Müebbete razıyım…