Fehmi Tazegül’ün kaleme aldığı "GİDEN" isimli şiir, zamanın amansız akışına ve hayatın getirdiği kayıplara karşı duyulan derin bir özlemi yansıtıyor. Şiirde, masumiyetin simgesi olan çocukluktan, hayallerin kurulduğu gençliğe ve nihayetinde yalnızlığın hissedildiği olgunluk dönemine kadar uzanan bir iç döküş hakim

​Şiirin her dörtlüğünün sonunda tekrarlanan "Geri gelsin bana giden yıllarım" mısrası, bir nakarat gibi okuyucunun zihnine kazınıyor. Bu ifade, sadece bir istek değil, aynı zamanda hayatın geri döndürülemez gerçeğine karşı verilen çaresiz bir haykırış niteliğinde.
​
​Şair, özellikle dostluklar ve sosyal çevre konusunda derin bir sitem içerisinde:
​Sosyal Terk Ediliş: "Terketmiş beni yoldaşım dostlar" mısrası ile sosyal çevresinin kendisini yalnız bıraktığını vurguluyor.
​
Yardım ettiğim hep ocaklar yıkar" ifadesi, hayatın acı bir ironisini dile getiriyor; şair, iyilik yaptığı kişilerden beklediği vefayı bulamadığını belirtiyor.
​
​Şiirde zamanın geçişi doğa olaylarıyla sembolize edilmiş:
​
Gençliği, neşeyi ve umudu temsil ederken; bu mevsimlerin uzaklaşması, şairin hayatının sonbaharına veya kışına (yaşlılık ve hüzne) girdiğine işaret ediyor.
​
Gözlerin hayalle bakması, gerçeğin acısından kaçıp anıların güvenli limanına sığınma isteğini gösteriyor.
​
Genellikle aaab / cccb şeklinde ilerleyen bir düzene sahip.

Geçmişe özlem (Nostalji), yalnızlık ve bu şiirinde aslında hepimizin zaman zaman hissettiği "keşke"leri dile getirmiş.

Hayatın akışı içinde elimizden kayıp giden gençliğin ve saf duyguların yerini hüzne bırakması, sade ama sarsıcı bir dille anlatılmış.

Özellikle şiirin başındaki kendini başkalarıyla karşılaştırma") şiirin içeriği birleştiğinde; insanın kendi iç huzurunu ararken geçmişin yüklerini taşımasının ne kadar zor olduğu daha iyi anlaşılıyor.
TEBRİKLER hocam