Gecenin en dip yerine bıraktım adını,
kimse bulmasın diye değil—
ben bir daha söylemeyeyim diye.

Sesim vardı bir zamanlar,
seninle konuşurken incelmeyen,
kendine yabancılaşmayan bir ses…
şimdi duvarlara çarpıp geri dönüyor,
beni bana anlatmadan.

Bilirsin,
insan en çok
anlaşılmaya değmediğini anladığında susar.

Ben o eşiği geçtim.

Artık cümle kurmuyorum sana,
içimde tamamlanmamış şeyler dolaşıyor sadece;
yarım bırakılmış bakışlar gibi,
geri alınmamış kelimeler gibi,
hiç sorulmamış bir “neden” gibi.

Ve sen…
hiç eksilmiyorsun bende,
ama hiç de tamamlanmıyorsun.

Bu en ağır sitem:
birinin içinden silinmeden,
orada hiçbir şeye dönüşememek.

Gece uzuyor—
ama mesele karanlık değil,
senin yokluğunun bende bıraktığı
o şekilsiz boşluk.

Adını anmıyorum artık,
çünkü bazı isimler
yüksek sesle söylenince değil,
içte sustukça derinleşir.

Ben seni sustum.

— Vehm