ben şimdi hangi dağın gölgesinden çağırılsam
orası biraz daha karanlık
hangi sokağa dönsem
içimden sürgün edilmiş bir çocuk bakıyor

bir ateş yakılmış içimde
ne ısıtıyor beni
ne de sönüyor
sadece adını biliyor

ali de şiir yazıyormuş sevgilim
ali de bizim gibi
bir ekmek kırıntısını
yüreğinin ortasına koyup
susuyormuş uzun uzun

ben susuyorum

susmak
kurşun gibi ağır
demir gibi soğuk
memleket gibi yarım

şifa diyorum kendime
ama şifa değil
bir dağın içinden geçiyorum
her taşına ince bir çizgi çekilmiş

ben bir derde düştüm sevgilim
dert beni taşımadı
ben derdi taşıdım
dönemedim

dönmek
bir konağın ikinci katında kalmış çocuk sesi
ben o sesi kaybettim

her sabah
dilimin altına bir taş koyuyorum
konuşmayayım diye
ama taşlar da konuşuyor artık

nergisleri hatırlıyorum sevgilim
açan nergisleri
yalnızlıktan açtığını sanan
ama yalnızlığa doğru açan nergisleri

bir nergis var içimde
her gece açıyor
her sabah yine soluyor

ben de onunla soluyorum

içimde çok şey olmuş sevgilim
sen hariç
sen hep aynı yerde
bir yara gibi açık

biri bana sordu
“neden böyle yorgunsun”

dedim
insan bazen kendini taşıyamaz
dağlar bile yorulur

ben yoruldum

beni çağır artık sevgilim
çünkü ben çağırmadığın her anda
biraz daha ölüyorum
yüzükoyun

bir orman var içimde
yakılmış ama hala yeşil
bir nehir var
kurumuş ama hala yeşil

ben o nehirde
ters akıyorum

bir memleketin en eski türküsü
"boyu uzun beli ince"

ben o türküyü unuttum
ama içim hala söylüyor

sevgilim

sen bir dağsın
ben o dağın yamacında
yarım kalmış bir taşım

ne yuvarlanabiliyorum
ne kalabiliyorum

sadece bekliyorum

bir gün
ya dünya beni unutur
ya ben dünyayı

ama ikisi de olmuyor

çünkü insan
unutmayı bile beceremiyor bazen

sevgilim

ben şimdi
bir zindanın kapısında değilim
zindan senin içinde

kapıyı ben kilitledim
anahtarını da kaybettim

ve şimdi
her gece
senin içinde yargılanıyorum

hüküm belli değil
ama acı kesin

sevgilim

sen benim ülkemsin
haritası olmayan
sınırı çizilmeyen

ve her seferinde
sınırda vuruldum

şimdi kanım
harf harf seni akıyor yere

ve ben
o harflerden
seni yeniden yazıyorum

ali şiir yazıyormuş sevgilim
ali de bizim gibi
bir duvarın sıvasını yoklayıp
içindeki çatlağa ad koyuyormuş

ben her gece aynı yere düşüyorum
aynı düşten uyanıp
aynı yokluğa tekrar teslim oluyorum
sanki kader bile yorulmuş beni tekrar etmeye

bir pencere pervazında
bir çay bardağının içinde
bir dağ yamacında
küçük bir fırtına saklıyorum
içsem dinmeyecek
dökseler taşacak

sevgilim
sen gittin ya
şehir biraz eksik sayılıyor artık
sokaklar kendini yarım yamalak anlatıyor
kediler bile daha sessiz

ali şiir yazıyorsa eğer
mutlaka bir kelimenin omzuna
keder bindiriyordur
çünkü biz başka türlü öğrenmedik yaşamayı

annem olsaydı derdi ki
“evlat, insan en çok
beklerken büyür”
ben büyüdüm sevgilim
ama içimdeki çocuk hala
kapının arkasında saklanıyor

bir tren geçiyor
düdüğü yarım
istasyonu olmayan bir yolculuk bu
ne varış var ne dönüş
bir köpek havlıyor
bir incir düşüyor yere
bir kuş ölüyor

sen yokken
her şey biraz daha Allah’a yakın
biraz daha insana uzak

ali şiir yazıyorsa
bize de düşen
aynı suskunluğu bölüşmek olurdu
aynı ekmeği kırar gibi

ve ben
her gece
aynı cümleyi içime gömüyorum

biz
biz
biz