Bir kadın düşün…
Toprağa kök salmış,
Rüzgârla eğilmiş ama
Asla kırılmamış.

On beş can doğurmuş yüreğinden,
Her biri bir umut,
Her biri bir dua…
Ama hayat, merhametli davranmamış ona.

Kimi açlığa yenilmiş,
Kimi daha yolun başında düşmüş toprağa,
Kimi büyüyüp gitmiş zamansız.

Acıyı saymakla bitmez,
Ama o yine susmuş,
Yine dayanmış…
Kala kala yedi evlat…
Yedi yürek, yedi nefes kalmış elinde.

Derken bir yara daha—
En son yavrusu…
Yirmi dört yaşında,
Bir yolun ortasında bırakmış anasını.
O gün
Bir annenin içi değil,
Bir ömür çökmüş içine.

Yetmemiş…
Kader bir sınav daha açmış önüne.
Bir traktör devrilmiş,
Toprak ana onu da almak istemiş sanki.
Ama o
Ölüme bile inat yaşamış.

Çünkü onun adı direnmekmiş,
Onun adı ana olmakmış.
Yoksulluğu ilmek ilmek işlemiş hayatına,
Açlığı tanımış,
Yokluğu yoldaş etmiş kendine.

Ama kimseye boyun eğmemiş,
Hiçbir gün “yeter” dememiş.
Sonra gurbet…
Uzak diyarlar, yabancı sokaklar…
Hollanda’ya uzanan bir ömür.

Oğlu Güner Kaymak almış elinden,
Yeni bir hayat kurmuş ona.
Otuz yıl…
Dile kolay,
Bir ömür daha eklemiş ömrüne.

Orada da ana olmuş,
Orada da gölge olmuş çocuklarına.
Kol kanat germiş,
Yıkılanı kaldırmış,
Ağlayanı susturmuş.

Şimdi…
O koca çınar
Bir hastane odasında yatıyor.
Yorgun belki,
Ama hâlâ dimdik ruhuyla.

Dilerim
Kökleri yeniden güç bulur,
Dallarına yeniden can yürür.

Yine gölge eder bize,
Yine sığınırız dizine.
Çünkü bazı insanlar
Sadece insan değildir…
Onlar bir ömürdür,
Bir yuva, bir sığınak,
Bir duadır.

Anneler…
Karşılıksız sevmenin adı,
Sabretmenin en yüce hâli.

Bir eşi yoktur onların,
Bir benzeri gelmez dünyaya.

Boşuna dememişler—
Cennet
Anaların ayakları altındadır.

Şimdi onun dört kızı,
İki oğlu,
Onlarca torunu var.
Bir ömür büyümüş dallarında.

Ne mutlu…
Onu hâlâ görebilenlere.

Ne büyük eksiklik
Onu göremeyenler için.

Ben bugün
Bir evlat olarak
Ellerimi açıyorum göğe:
“Allah’ım…” diyorum,
“Bu çınarı bizden eksik etme.

Ona şifa ver,
Uzun, hayırlı ömürler ver…”
Çünkü o varsa
Biz hâlâ çocuk sayılırız.

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam 29.04.2026