5
Yorum
13
Beğeni
4,9
Puan
200
Okunma
bir şehir gibi susuyorsun içimde Mona
kapıları vurulmuş bir gece bu
pencereleri yaslı
duvarları kırık bir dua
ben sana bakmayı
bir mermi gibi öğrendim
nereme değse orası eksiliyor hayatın
sokaklarımda kirli rüzgarlar geziyor
adını fısıldayan her sızı
biraz daha kanıyor
Mona
sen bir gül değilsin artık
sen bende açılmış bir yarasın
ne kapanır
ne alışılır
ellerin diyorum
ellerin bir ülke haritası gibi
dokundukça sınırlar değişiyor içimde
ve ben
her temasında biraz daha sürgün
geceyi bölüp sana geldim
bir şairin en ağır cezası
sevmek
ve anlatamamak
Gül değil artık
adı olmayan bir ağırlık
taşıması zor
unutması imkansız
biliyorum
bazı harfler
isim değil
iskan edilmemiş bir savaş alanıdır
5.0
89% (8)
4.0
11% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz