Ne mumlar ne lambalar ne yıldızlar,
Aydınlatmıyor yollarımı gözlerin kadar.
Hiç bir yalan sen kadar kandırmıyor...
Köşede bıraktığım saat tiktakları,
Ve adına hasret dediğim yelkovan pervazları.
Geçmiyor ki saatler kavuşayım sana,
Yollar ekleyeyim yollarına.
Biliyorsun sen de;
Sarsan üşüyeceğim, bıraksan donacak...

Ayaklarımda prangalar...
Alışkanlıklarıma uymayan şehir ayrıntıları,
Ömrün duraklarında,
Kimsesizliğin kör kurşununa saplanmış magandalar,
Semt eşkıyaları...
Tanıdık sokak adları...
Her birinin inatla yoluna çıktığı...

Vazgeçtim denmiyor sana sevgili,
Vazgeçilmiyor.
Azizim...
Azizen üşüyor bu kış caddelerinde.
Üstelik sokak lambaları yok,
Yanmıyor bizim semtte...
Ateş böcekleri mevsimi çoktan terk ettiler...
İki damla var gözlerimde,
Onları bile paylaşalım diye...

Söndür tüm yangınlarımı,
Söndür yüreğinle ateşe verdiklerini...
Ya da çağır,
Bu koca şehrin tüm itfaiyelerini...

Dumanı tütüyor yüreğimin...
Durup karşı kaldırımdan izliyorum ben de.
Gözümün bebeği...
Gönlümün direği...
Hangi askıda unuttun bana vaat edilen sözlerini?
Akmayacaktım gözlerinden derken;
Artık gözlerine giremiyorum...

Sahipsiz bir yıldızın uçlarını batırıyorum yüreğime.
Batırıyorum da,
Kanatamıyorum...
Bu mavi kadının,
Sahibine postalanamayan yazıtları ile doldu çekmeceler...
Yollamaya cesaret edemiyorum.

Gitme demedin hiç...
Kal demen bu yazgıyı değiştirir miydi,
Bilmiyorum...
İnadına bir sevinç artık aynalarda ıskaladığım.
Sana kalan yanlarımla hayata yetemiyorum,
Sen kadar kendimi bile sevmiyorum...
Kal demedin ama sen de gitme,
İstemiyorum...

Elif SEZGİN

Dip not: Yüreğim durmadı yine… Hayat söylüyor son sözü. O halde bu kadar çok kelime ne için? Ne diye?