3
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
317
Okunma
Gözlerin…
Gözlerin var ya,
benim en sessiz duam,
en derin yarama merhem olan tek liman…
Bakınca sana,
dünya susuyor sanki,
kalbim sadece sen diye atıyor usulca.
Gözlerin hayat kaynağım,
karanlıkta yolumu bulan yıldızım,
yorulduğum her anda
sığınıp nefes aldığım tek baharım.
Sensiz geçen zaman,
eksik bir ömür gibi…
Sen benim vazgeçilmezimsin,
adı kalbime yazılmış en güzel kader…
Ne kadar kaçsam da senden,
yine sana çıkar bütün yollar.
Çünkü sevda dediğin,
bir ömür aynı gözlerde kaybolmaktır.
Ve ben…
her gece aynı duayla uyurum;
gözlerin benden hiç gitmesin diye…
çünkü sen gidersen,
ben sadece yalnız kalmam,
bir parçam da sessizce ölür.
Ve sonra anladım…
insan en çok
vazgeçemediği yerde yeniliyormuş.
Ben senden değil,
sensiz bir hayattan korktum hep.
Çünkü adını içime bir kez yazınca,
silmek değil,
unutmayı düşünmek bile ağır geldi.
Gözlerin…
bir ömrün özeti gibi,
hem huzurum, hem imtihanım oldu.
Gülüşünün gölgesinde bile
kendime bir yuva buldum ben.
Sen fark etmeden
ben sende tamamlandım.
Bir yağmur yağsa şimdi,
senin sesin düşer aklıma,
bir rüzgâr esse,
adın dolaşır odamda usulca.
Her şey biraz seni anlatır bana,
çünkü ben dünyayı bile
senin gözlerinden sevmeyi öğrendim.
Eğer bir gün gidersen,
ardında sadece yokluğun kalmaz;
yarım kalmış cümleler,
suskun geceler,
ve sana ait binlerce hatıra bırakır.
Ben yine severim belki…
ama kimseyi
seni sevdiğim kadar değil.
Çünkü bazı insanlar vardır;
gitse de bitmez,
uzaklaşsa da eksilmez.
Sen öyle birisin işte…
hem en güzel hikâyem,
hem de içimde hiç kapanmayan şiirim.
Özkan Değirmenci
27.04.2026 19:18
5.0
100% (6)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz