Bir ekmeğe muhtaç olurken fakir,
Saraylar kurulmuş, talanlar ile...
Vicdan suskun kalmış, görürken hakir,
Hakikat örtülmüş, yalanlar ile...

Yemin ucuzlamış, sözler pul olmuş,
Helâller kalmamış, haram bol olmuş,
İnsanlar insana sanki kul olmuş,
Gönüller bağlanmış, yılanlar ile...

Ne edep kalmıştır, ne de bir hayâ,
Unuttuk Mevla’yı, dalıp dünyaya,
Uçsuz bucaksız bir sonsuz hülyaya,
Dalmışız hepimiz, dalanlar ile...

Eğriler baş olmuş, doğrular ayak,
Kalmamış adalet, kalmamış bir hak,
Ne dilerse insan, yaşar muhakkak,
Hükümler yazılmış, çalanlar ile...

“Bana ne” diyerek geçtik bu halden,
Koptuk hakikatten, saptık hak yoldan,
Bir damla merhamet bekleyen kuldan,
Hiç ibret almadık, gülenler ile...

Kardeş kardeşine olmuş yabancı,
Neş’eyle karışmış, hem dert, hem sancı,
Vefa unutulmuş, gönül yalancı,
Hatıralar sönmüş, ölenler ile...

Ey gönül, üzülme bu devran geçer,
Her karanlık elbet bir nuru seçer,
Umut yeşerirken uykular kaçar,
Nurla doğacağız, bilenler ile...

...andelip...