…
adını fısıldamak bile
Dağları çatlatır kışta.

Sen ki
susturulmuş şiirsin bir çocuğun
yarım bırakılmış çığlığısın,
sen ki
ekmeği bölüşemeyen sofraların
öfkeye dönüşmüş bir türküsün.

Cemo…
sana bakınca
dağlar bile kendini hatırlar,
ve unuttuğu isyanı
taşın çatlağından geri çağırır.

Bir koro gibi büyürsün içimde,
tek bir ses değil artık adın,
bin boğazdan yükselen
yarım kalmış bir şiir gibisin,

Korkuyu çoktan aşmış bir halkın
ilk adımı gibisin Cemo,
geri dönüşü olmayan bir yürüyüşün
ön saflarında.

Seni susturmak isteyenler
sesini çoğaltmaktan başka bir şey yapamadı.

Çünkü Cemo…
bazı isimler vardır
söylendikçe büyür,
saklandıkça taşar.

Ve ben biliyorum:
sen artık bir kişi değilsin,
sen bir şiirsin
durmayan, eğilmeyen, geri çekilmeyen.

Cemo…
ben buradayım
ve sesim
senin adınla çoğalıyor.