​Yükselsin feryâdım semâlarıma;
Dökülsün kelâmlar söze yakışsın...
Gönülden dökülen duâlarımla;
Tertemiz duygular öze yakışsın...

​Dalgalar durulsun, deryâ uyansın,
Rûhumuz aşk denen renge boyansın,
Yeter ki her yürek derde dayansın,
Kederin karası yüze yakışsın...

​Gönlün imbiğinden süzülür her âh,
Sabırla beklenir doğacak sabah,
Aşka düşen bilir, yoktur bir günâh,
Bu gizli yangınlar köze yakışsın...

​Edepten hırkaya bürünsün öz’ ler,
Hâyâ ile baksın o derin gözler,
Sırrın mahzeninde saklıdır sözler,
Vakarlı duruşlar size yakışsın...

​Dostun bahçesinde güller derilip,
Gönülden gönüle köprü kurulup
Kırgınlık son bulup, şiddet durulup,
Vefalı dostluklar bize yakışsın...

​Gurbetin rüzgârı savursun külü,
Hasretle beklensin vuslâtın gülü,
Lâl olmuş dillerin dertli bülbülü,
Sükûtun izine izi yakışsın...

​Ömür bir nefestir gelir de geçer,
Rûh kendi yolunu kendisi seçer,
Hasret eken elbet vuslâtı biçer,
İnleyen nağmeler saza yakışsın...

​Gönül heybesinde saklıyken hüzün,
Rengi dışa vurur sararmış yüzün,
Efkârı bir başka geçer gündüzün,
Kanayan her yara öze yakışsın...
Dökülsün kelamlar söze yakışsın...

​MEHMET KAHVECİOĞLU