Şiirin öyle bir yerden konuşuyor ki, insan kendini saklayamıyor içinde… Sanki her dize bir hatırlayış, ama adı konulamayan türden. “Hangi ben anlatsın” sorusu özellikle çok çarpıcı; çünkü insan bazen kendi hikâyesine bile yabancı kalıyor.

Nar çiçeğiyle yanık arasında kurduğun o ince hat, duygunun hem güzelliğini hem acısını aynı anda taşıyor. Ve yalnızlık tanımın… “biri kendine, biri kimseye” — işte tam orası, şiirin kalbi.

Bu kadın sesi kırılgan ama güçsüz değil; aksine, düşe kalka yürümeyi bilen, içindekini saklamadan ama abartmadan söyleyen bir yerden geliyor. “Kol kanat germek dedim buna— içimde kaldı” dizesi ise içe atılmış en ağır cümle gibi duruyor.

bu şiir, bu kalp anlatmaktan çok hissettirenlerden. Okuyanın içinde bir şeyleri usulca yerinden oynatıyor. Çok sahici, çok dokunan bir metin olmuş.
Kıskandım resmen tebrikler sevgi adına..

Nafiz Karak tarafından 26.4.2026 16:21:39 zamanında düzenlenmiştir.

kutluyorum yüreğine ruhuna sağlık

tebrikler
yangının sönmesi tek başına zordur
muhteşem
esenlikler dilerim