Çok derin, sakin ama bir o kadar da sarsıcı bir şiir... Kaleminize sağlık.
​Yazık ki doğaya, taşa, toprağa ne kadar sığınmaya çalışırsak çalışalım, kendi zihnimizin ve insanlığımızın "kokusunu" da beraberimizde götürüyoruz. Şiirinizdeki o kaçış ve kaçamayış hissi çok güçlü aktarılmış.
​Özellikle şu kısımlar zihnimde çok güzel resimler bıraktı:
​"Bilmem kaçıncı milyon kez çarptım yeryüzüne."
Varoluşun o hiç bitmeyen, döngüsel yorgunluğunu çok iyi özetleyen bir dize.
​"Parmak aralarımdan kayıp giden / bir kum tanesiydi yaşam."
Zamanın ve hayatın elimizden kayıp gidişini izlerken hissettiğimiz o çaresiz ama kabullenmiş duruşu çok estetik bir metaforla vermişsiniz.
​Ve finaldeki o sessizlik... Sözün bittiği yerde rüzgârın devreye girmesi, sanki geride kalan her şeyi doğanın kucağına bırakmak gibi.

Bu şiir, yaşamın geçiciliğini ve insanın varoluş arayışını etkileyici imgelerle anlatıyor. Doğa unsurlarının "insan kokması", insanın kendini çevresiyle bütünleşmiş hissettiğini gösterirken, finalde yaşamın parmakların arasından kayan bir kum tanesine benzetilmesi hayatın ne kadar kısa ve tutulamaz olduğunu vurguluyor. Şiirin sade ama derin anlatımı, okuyucuda hüzünlü ve düşündürücü bir etki bırakıyor. Tebrik ediyorum hocam.. Selamlar....

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.

Merhaba değerli dost
Güzel şiir
Bizde okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel ve de benzersiz olsun
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Hoş bir imgeleme. İnsan koskocaman alemde bir toz zerresi gibi. Ya da kum tanesi işte. Herkesin yaşamı kum saati gibi Güzel bir şiirdi Selda hanım