​Bir türlü şöhret olamadık.
Neden mi?
Kimseye yalakalık yapmadık!
​"Neden?" diyorum hep bazen;

Yazdıklarıma bakıyorum,
Sonra verilen değere bakıyorum...
Saçma şeyler popüler oluyor,
Senin yaptığın, yazdığın değersiz oluyor.

​Aslında çok değerliyim;
Sanırım ölünce kıymetim bilinecek.
Ondan sonra verilen kıymet yerinde kalsın!
Zamanında vermediğiniz değeri,

Ölünce de vermeyin.
​Kimsenin sadakasına boyun eğmem;
Kalemim bıçaktan keskindir,
Kağıdım kalemden keskindir,

Yüreğim her şeye karşıdır!
​Verilmeyen değerin sadakasını gelin de ben vereyim...
Zirveler kalabalıktır, ama havası kirlidir,
Bizim sığındığımız o yalçın dağlar ferah.

Sizin şöhret dediğiniz o süslü zincirdir,
Benim kalemim hürdür, kağıdım ise dergah.
​Alkış sesleriyle sağır olan kulaklar,
Elbet bir gün sessizliğin sesini duyacak.

Eğilip bükülen o parıltılı dudaklar,
Toprak altında tek bir hakikatle doyacak.
​Değer dediğin, üç beş kişinin insafı mı?
Yürekte yanan kor, kendi külünden doğar.

Görmezden gelseler de bu sessiz itirafı,
Bir dürüst cümle, bin tane yalanı boğar.
​Kalsın o geç kalmış vefa, kalsın o sahte yas,
Ben diri kalacağım, yazdığım her hecede.

Sizde altın parlasın, bende ise kara pas;
Yine de ben ışığım, sizin kaldığınız gecede.