​Bilmezdim hikayeni dinlemeden önce,
Benden dertli olacağını.
Meğer her gülüşün ardında,
Bin ahın saklı duracağını.

​Ben kendi kuyumu en derin sandım,
Seni görünce nardan utandım.
Suskunluğun ağırlığını gördüm de,
Kendi sesimden, sözümden usandım.

​Bakışın sönmüş bir ocak gibiydi,
Yüreğin kor dolu kucak gibiydi.
Anlattın da döküldü dertlerin yere,
Her biri keskin bir bıçak gibiydi.

​Gözlerinde fer kalmamış yorgunluktan,
Ruhun çekilmiş sanki susuzluktan.
Sen sabrı zırh yapmışsın üstüne,
Ben ise yakınırdım yalnızlıktan.

​Dünya kime gülmüş ki bize gülecek?
Kim gelip de bu yaşları silecek?
Sırtındaki yükü dağlar çekmezken,
İnsanoğlu yine "kader" diyecek.

​Dost dediklerin ardına bakmadan kaçmış,
Felek sana en acı zehrini saçmış.
Kapalı sandığın o gönül kapısı,
Meğer ne büyük yaralar açmış.

​Şimdi seninle iki yaralı yürek,
Bize artık dilsiz bir sükut gerek.
Derdin dert oldu benim de başıma,
Yükün yarısını bana vererek...

​Yolumuz uzun, yükümüz ise ağır,
Dünya sağır olmuş, insanlar sağır.
Sen yine de dik dur, eğme başını,
Varsın dertler üstümüze yağsın ağır ağır.