Ey susuz kent,
Ey bahçesinde gül açmayan, kederli el,
Kanatlarım değer mi sandın
Bunca acıdan, yaradan sonra?
Tanrı şahit,
Aşka toyluğum kalmadı.
Ne vakit düşse gölgeler içime,
Ürpertiyle kaçar oldum.
Bitimsiz bir huzurdu isteğim.
Tanrının kudretli eli
Nihayet verdi ruhuma aydınlığı.
