0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
41
Okunma
Adı Konmamış
Adı yoktu bu çağın.
Çoğul yüzlerde
yitip gidiyordu aynalar.
Ben de az kaldım,
kendi yurdumun mültecisi olmuşum.
Bir yabancı gibi kapısında bekleyen…
İnsanımın yüreğine şehirler kurulmuş;
sessiz şehirler.
Kimsenin birbirine değmediği…
yasaları korkudan,
duvarları suskunluktan.
Kimse kimsenin içine giremiyor artık.
Herkes kendi içine çekilmiş,
yavaş yavaş.
İnsan olmayı unutuyoruz.
Ve bu unutma,
en çok içimizi acıtıyor.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
