0
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
110
Okunma
Dertlerimi…
Pencerenin önünde biriktirdim.
Büyüdü büyüdü ,
Taş gibi sustum üzerlerine.
Dedim ki,
Elbet biri geçer,
Bir selam bırakır diye…
Ama yok…
Hayat kör gözlerle baktı bize.
Biz...
Kör bir sabaha doğduk,
İçinde ses olmayan bir sabaha...
Bir umutla
"Belki bir misafirimiz olur" diye
Kapıyı aralık tuttuk.
Meğer o kapı yokmuş.
O pencere yokmuş.
Biz...
Duvara bakmışız ömrümüzce.
Dertler bile selamsız kalmış.
Bak!
Hey yabancı!
Sen misin bana bakan?
Yoksa
Kör pencereye çarpan,
Güneş mi?
Bir liralık dilencilik…
Bir ömürlük eziklik…
El kapısında sürünen haysiyet…
Demir pencere…
Paslı...
Uçsuz bucaksız,
Platonik düşlerde yırtılmış pantolon…
Yamalı gömlek…
Yamalı hayaller…
Ama hâlâ
Dik duran bir gövde…
Bir misafirim ben...
Kendime bile.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
