Bir tutam saçın elimde,
saklasam, gizli gizli koklasam…
Hisseder misin beni?
hep uzaktan izlerim insanları,
birbirine benzemeyen hayatları…
Kimi ruhundan yorulmuş,
kimi kalbinden.

iki kişilik yaşıyorum.
Uykusuzluk seni anlatır,
karanlıksa suskunluğumu.
Tandırda ateş yavaş yavaş yakar,
keşke pişebilsem orada,
içim dağlanırken susarak.

Kafam ağlak bulak,
düşüncelerim düşman bana.
Yavaş yavaş eksiltiyor
Bedenim Eyüp sabrıyla susar.
Kılıçla lime lime et ,
ama içimdeki sızı dindirmez bu yarayı

Her insanın bakışı farklıdır,
ve her birinde bir anlam gizlidir.
Bilirim, anlarım ama söyleyemem.
içimde volkan okur,
her harfinde titreme olur.

Öfkemi baş köşemde saklarım.
Bu hayatın acımasızlığına
bir tek ben alışamadım.

Vav gibi bükülürüm içime,
elif gibi dik durduğuma bakma.
İnsan, en çok kendini yaralar
bir kelimeyle, bir suskunlukla.

seni en sessiz harflerde sevdim,
dudak arası bir “elif”te mesela,
konuşsam susardın belki de
insan en çok orada eksilir.

Kalbimde bir harf düştü,
vav gibi döndü kendi etrafında,
ve insan dediğin,
bazen bir şiirin içinde kaybolur fark etmeden.


barış Taşdemir bt şiirleri
antoloji.com