1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
103
Okunma
Bazı şeyleri kabullenmek, alışmak istemiyorum artık.
İçten içe tükeniyorum ve bunun farkında olup elimden bir şey gelmemesi,
Her geçen gün daha ağır basıyor omuzlarıma.
İnsanlara karşı ne bir parça ilgiye dermanım,
Ne de gösterecek tek bir zerre toleransım kaldı.
Kimseden bir karşılık beklediğim de yok artık;
Sadece biraz anlayış...
O da bu kadar zor olmamalıydı.
Dayanamıyorum daha fazla.
İçimdeki yaraları, dinmeyen acıları saklıyorum herkesten.
Ama ruhum, sanırım ölümü çoktan benimsedi.
Kimsenin umurunda olmadım;
Yüzüm gülüyor diye beni hep iyi sandılar.
Bir kişi bile sormadı, "Gerçekten iyi misin?" diye.
İyi zamanlarımdan kalma, cebime sıkıştırdığım,
Birkaç emanet nefesle yaşıyorum şimdi.
Ne garip değil mi?
Çoğu zaman "Hâlâ hayatta mıyım?" diye düşünmek...
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz