​
​"Çok güçlüsün" diyorlar, duyuyorum,
Oysa ben o kadar güçlü değilim.
Sadece dik durmaya çalışıyorum,
Yıllarca kendimle savaştım, hep yenildim.

​Gücümün tükendiği anlar oldu çokça,
Tutunmayı kendi ellerimle öğrendim.
Hayat bir sınavsa eğer, en ağır branşta;
Ben o büyük imtihanı çocukken verdim.

​Kaderim gülmedi, hep yüreğimden vurdular,
Sevdim, saydım; ne yaptıysam olmadı.
Bir iğne ucu kadar değer aradım da,
Şu koca dünyada yerim kalmadı.

​Eğer hâlâ hayata tutunuyorsam bugün,
Bana değer verenlerin hatırı içindir.
Yoksa çoktan pes etmiştim, her yer düğüm;
Bu savaşın galibi artık hüzündür.

​Sırtımda hançer vurulmadık yer kalmadı,
Değmeyecek insanlar için kendimden verdim.
Gözlerim kan çanağı, yüreğim darmadağın;
Yine de bu karanlığın sonuna geldim.

​Zor olsa da bu kez ayağa kalkacağım,
Kendim için değilse bile, sevenlerim için.
Belki yorgunum ama sözümü tutacağım;
Hayallerimi gerçekleştirmek boynumun borcu olsun.

Yorgun bir savaşçıyım, kılıcım kırık,
Ruhumda yılların yara izi var.
Her gülüşümün ardı bir hıçkırık,
İçimde dinmeyen fırtınalar var.

​Yine de pes etmek yakışmaz bize,
Eğilmedim dünyaya, buna şükürler olsun.
Dertler ne kadar gelse de diz dize,
Yarınlar elbet güneşle dolsun.