Bir duvarda yazılıydı adalet,
harfleri düzgün, kendisi eksik.
Salon suskundu, zaman gerilmiş bir ip,
ve bir gülüş düştü ortasına hükmün.

Niye gülüyorsun? dediler,
sanki cevap ağır bir suçtu.
Oysa o, bir kelimenin içini yokladı sadece
boştu.

Adalet yazıyordu duvarda,
ama yerde gölgesi yoktu.
Söz vardı, ruhu yoktu,
ses vardı, yankısı yoktu.

Bir gülüş kaldı geriye,
ipten daha keskin,
karardan daha uzun ömürlü.

Çünkü bazen bir insan ölür,
ama bir cümle
yargılanamaz.

Hikayesi:

Deniz Gezmiş’in adaletle ilgili en bilinen ve simgeleşmiş sözü, idamla yargılandığı mahkemede hakimin "Neye gülüyorsun?" sorusuna verdiği, "Duvarda adalet yazıyor ona gülüyorum" cevabıdır. Bu söz, dönemin yargı sistemine ve adaletin işleyişine olan inançsızlığını ve eleştirisini yansıtan ikonik bir tavır olarak tarihe geçmiştir.