Siyasette ona “atom karınca” derlerdi,
Küçük gövdesine sığmazdı hırsı, telaşı.
Koşar, didinir, bir an durmazdı,
Her köşede vardı sesi, gölgesi, bakışı.

Kim verdi bu adı, bilinmez aslında,
Belki çalışkanlığından, belki inancından.
Ama zaman, ince ince aşındırır ya taşı,
Değiştirdi onu da kendi akışından.

Son beş yılda rüzgârla yön değiştirdi,
Dün dediğine bugün sessiz kaldı.
Bir söz, bir duruş, bir çizgi vardı eskiden,
Şimdi her biri yarım, her biri dağınık kaldı.

Fırıldak gibi döndü meydanlarda,
Sözleri savruldu dört bir yana.
Ne kuzey belli artık ne güney,
Pusula şaşmış sanki vicdanına.

Atom karınca derler hâlâ belki,
Ama o eski azim yok gözlerinde.
Çalışkanlık yerini hesaplara bırakmış,
Bir yorgunluk var derinlerinde.

Belki bir gün durur, bakar geriye,
Kimdi, ne oldu, ne kaldı diye.
Ve hatırlar bir zamanlar kendini,
Rüzgâr değilken yön veren kalbine.