ben seni öyle büyük sözlerle sevmedim
öyle kitaplara sığacak cümlelerle de değil

mesele bir akşamüstü gibi sevdim seni
hava ne tam sıcakken ne serinken
insanın içini hafifçe yoklayan bir rüzgar olur ya
işte onun gibi

yanında susabildiğim için sevdim
konuşmadan da anlaşılır ya bazı şeyler
işte oralardaki gibi sevdim

gözlerine bakınca
dünyanın gürültüsü biraz kısılıyor sanki
kim ne demiş
hangi dert varmış
unutuyorum ne varsa

ben seni
çay demlenirken beklemek gibi sevdim
acele etmeden
taşmadan
yavaş yavaş içine işleyerek

birlikte yürürken
aynı yere bakmadan da yan yana olabilmek gibi
aynı şeyi düşünmeden de
aynı kalabilmek gibi sevdim

çok büyük hayaller kurmadım
ama küçük şeyleri seninle büyüttüm
bir gülüşünü mesela
koca bir güne yetirdim

eğer bir gün gidersen
bil diye söylüyorum bunu
ben seni eksilerek değil
hep daha da artarak sevdim

ve içimde kalan yerin
adı hep aynı kalacak

sen
*
Mehmet Demir
17416