Şehrin akşamı çöker içime usul usul
Bir ağırlık iner ki adı konmaz
Kalabalık çoğaldıkça eksilirim ben
Herkes yerini bulur ben kaybolurum biraz.

Boğazımda düğümlü kalmış kelimeler
Sussam içime batar söylesem dağılırım
Bir keder var ne eski ne de yeni
Adını koysam belki yok olur sanırım.

Ayaz yemiş gönlümün en taze yerleri
Daha bahar görmeden solmuş düşlerim
Bir dalda unutulmuş yaprak gibi
Ne düşecek kadar cesur ne kalacak kadar diriyim.

Zaman dediğin benden yana değil artık
Mevsimler bile şaşırmış yolunu
İçimde kış dışımda sahte bir bahar
Hangisi gerçek ben de bilmiyorum doğrusu.

Yorgunluk çökmüş kemiklerimin dibine
Ne uyku derman ne sabah umut
Gece büyütür içimdeki boşluğu
Gündüz saklar kimse anlamaz susuşumu.

Şehrin ışıkları aldatır uzaktan
Yaklaştıkça karanlık büyür içimde
Kalabalığın ortasında bir gölgeyim artık
En çok kendime yabancı en çok kendimle.

Bir rüzgar esse diyorum kökünden sarsan
Savursa içimde biriken ne varsa
Belki o zaman yeniden başlarım
Ya da anlarım en başından beri
—
İnsan en çok kendine geç kalır...

Hüseyin YANMAZ
18.04.2026