Nisan geldi…
ama bu kez çiçekle değil
içimde kalan kırıklarla.

Yağmur yağıyor
sokaklar ıslak değil sadece
insanın içi de ağırlaşıyor biraz…

Her damla bir hatıra
her rüzgar yüzüme çarpan bir gerçek
Geçmiş geçmiyor
sadece susuyor.

Bir bankta oturur gibi hayat
yanımda kimse yok
ama kalabalık içim
Söylenmemiş sözler
yarım kalmış yollar
geri dönmeyenler.

Ama bak
toprak yine de çatlıyor
bir filiz çıkıyor inadına
Kim öğretti ona vazgeçmemeyi.

Soğuk vurmuş dallara
ama kök hala diri
görünmeyen yerlerde
hayat sessizce direniyor.

Ben de öğreniyorum işte
düşe kalka
susarak
yanarak
her kaybın içinden
bir parça kendimi kurtararak.

Nisan diyor ki
Acı varsa hayat da var
ve hayat
en çok direnenleri sever.

Bir gün güneş açacak
belki bugün değil
ama yakında
çünkü hiçbir kış
ebedi kalamadı bu dünyada.

Ve ben
kırıklarımı saklamadan
eksik yanlarımla
yorgun ama vazgeçmemiş halimle
yeniden yürüyeceğim.

Nisan şahittir
Ben düştüm
ama kalmadım yerde...

Hüseyin YANMAZ
17.04.2026