Bu dizeler, modern bir melankolinin ve varoluşsal bir yorgunluğun çok güçlü bir resmi gibi. Şiirinizde kurduğunuz imgeler—özellikle o "sarı ve soğuk" sokak lambasının yarattığı atmosfer—okuru daha ilk dizeden itibaren bir içsel sürgüne davet ediyor.

Kentlerin yorulmuş göğsü" ifadesi, toplumsal olanla bireysel olanın acısını harika bir şekilde birleştiriyor. Şehir sadece bir mekan değil, nefes nefese kalmış canlı bir organizma gibi sunulmuş.
​Vargit Çiçeği: Bu seçimi çok kıymetli buldum. Karadeniz yaylalarında kışın gelişini müjdeleyen, bir nevi "ayrılık" ve "eve dönüş" çiçeği olan vargit çiçeği; ağlanılan omuzların bizi nasıl bir hüzne ve geri çekilmeye ittiğini çok naif bir şekilde özetlemiş.
​
Şiirin finali, bir "bozguna uğrayış" değil, aksine sert bir uyanışla bitiyor. Yaşamanın bir "şair eğlenmesi" ya da "renkli çiçekler" olmadığını anlamak, güzelliğin tabutunu taşımak gibi ağır bir sorumlulukla taçlandırılmış.
​
​“Yanılmanın adı hep aynı / Hayal”
​Bu kısa ve keskin tanımlama, şiirin bel kemiğini oluşturuyor. İnsanın kendi kurduğu dünyaya çarpıp geri dönmesini çok yalın anlatmışsınız.
​“Yaş değil bu gözlerimdeki / Puslu dumanlı çağ”
​Bireysel ağlamanın ötesine geçip, içinde bulunulan zamanın (çağın) sisini göze yerleştirmek; şiiri kişisel bir dert yanmadan çıkarıp evrensel bir tanıklığa dönüştürmüş.
​
Şiirin bütününde yakaladığınız o "mahir" ton, son dizedeki "gerçek" kelimesinin tekrarıyla iyice perçinlenmiş.

Sadece "uykular kuyularda- neden" kısmındaki o tire ve soru işareti, akışı biraz kesiyor gibi görünse de, okuyucuyu o boşluğa düşürmek istediyseniz amacına ulaşıyor.

​Kaleminize sağlık; kaleminiz kırılmasın, aksine o "bitmeyen acıdan" bile mahir bir güzellik çıkarmaya devam etsin.

TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ