Hangi kapıda kaldın, hangi elde sustun?
Zengin sofralarda mı unuttun vicdanı,
Yoksa garibin kapısında mı utandın yüzünden?

Size adalet derler,
Ama tartınız hep eksik çeker,
Bir kefede para, bir kefede insan
Ve hep insan hafif gelir…

Garibana zulmü reva gören düzen,
Bilmez ki sessizlik de bir gün haykırır,
Sahipsizin sahibi vardır elbet,
Gecikir ama unutmaz, biz öyle biliriz.

Kırılanın sesi çıkmaz sanırlar,
Oysa içten içe dağlar devrilir,
Bir ah yükselir gecenin koynunda,
Ve yer gök o ahla titrer, biliriz.

Bir vakitler gülistandı bu yürek,
Goncalar umutla açardı sabaha,
Şimdi dikenler sarar her yanını,
Gül kokusu karışmış ağıta.

Bülbül suskun, dal yorgun, bahar küskün,
Gölgesinde dert büyür her ağacın,
Gülistan dediğin yer bile solmuşsa,
Sor adalete: hangi suç bu acının?

Neredesin adalet…
Bir gün sen de hesap verirsin,
Çünkü teraziyi eğen eller
Eninde sonunda kendi ağırlığında ezilir.