Aynanın karşısında
dünyayı kurtarıyordu.
En azından
dünya dediği şey
kendi yüzüydü.

Halktan söz etti uzun uzun,
elleri cebinde.
Ellerini hiç kirletmeden
temiz bir devrim yaptı
dilinin ucunda.

“Ben” dedi,
yüksek sesle.
Öyle yüksek ki
“biz” kelimesi
utancından sustu.

Acıdan bahsetti,
başkalarının acısından.
Kendi gölgesine basmamak için
güneşi suçladı.

Bir gün
ayna kırıldı.
Yedi yıl değil,
ömür boyu sürecek bir yalnızlık çıktı
camın içinden.

Ve biz
onu alkışladık bir süre.
Çünkü bazı insanlar
kendilerine taptıkça
kalabalık sanılırlar.

Ama tarih,
ayna tutmaz kimseye.
Tarih
not alır.

Paylaş:

6 Beğeni

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (4)

5.0

100% (4)

Narsist Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Narsist şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Narsist şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Sabitlendi

Fruze, @fruze

16.4.2026 23:41:52

5 puan verdi

Daha güzel anlatılamazdı nafız hocam

Narşitler çok tehlikeli, sadece kendileri kendi istekleri
Kendi değerleri
Yani hep ben, hep bencil

Emeğinize yüreğinize sağlık🙏