Hangi kapıya omuz vursak, ardında koca bir sessizlik duvarı,
Hangi sokağa sapsak, karşımızda o bildik veda rüzgarı!
Bakma öyle pencerelerin karanlığa gömüldüğüne,
Bu şehir çoktan unuttu dürüst bir yüreğin sesini.

Biz ki göğsümüzü siper etmişiz en keskin ayazlara,
Biz ki yaramızı gururumuzla sarıp, tek başımıza yürümüşüz.
Şimdi ne bir selam var, ne de sığınılacak bir gölge;
Adımların ağırlaştı mı, yolun tozu sindi mi o eski pabuçlarına?

Aldırma gönül, bu yangın elbet sönecek,
Kül olan bu hayaller, bir gün kendi aslına dönecek!
Bir şair geçer şimdi bu yıkık dökük mahalleden,
Yüreği barut fıçısı, dili suskun, ruhu bin parça...

Vurulmuş en derininden, hem de en bildiklerinden,
Sırtında o eski dostların bıraktığı soğuk izler.
Kimin umurunda senin içinin o büyük fırtınası?
Kimin umurunda gözündeki o sessiz çığlık?

Dili sussa da bağrı kor gibi yanar şairin,
O her adımda, sadece kendi haysiyetini adımlar...
Aldırma gönül, deryalar durulur elbet,
Bu bitmez yasın sonu, elbet bir büyük selamet!

Terk edilmek mi dedin? O bizim çocukluk arkadaşımız!
Yarana tuzu basıp dik durmayı, biz o ıssız sokaklarda öğrendik.
Gülüşlerimizi alıp hüzne kelepçe vuranlar utansın,
Bizim dünyamızda hıyanet yoktur, sadece onurlu bir yalnızlık vardır.

Eski bir takvim yaprağı gibi dökülürken ömrün,
Dönüp de bakma o yangın yerine, o köprüler çoktan kül oldu.
Zamanın bükemediği o son kalende otur şimdi,
Bırak kim satarsa satsın, kim giderse gitsin;

Sen kendi hür nefesinle, en sağlam burcunda dur!
Yarana tuzu basıp, susmayı öğrettiler,
Gülüşlerini alıp, hüzne hapsettiler.
Gidenin arkasından sönmez bu ateş, bilirim,
Herkes kendi yasında, ben kendimde eririm.

Gözündeki her damla, yanan bir ömre mühürdür,
Ruhun özgür kaldıkça, bu koca efkar sana ancak bir yüktür.
Ne bir minnet borcun kalsın, ne de bir beklentin kimseden,
Yürüdün ve karanlığın tam ortasında o kibriti sen çaktın!
Şimdi toprak soğur, rüzgar diner, her fırtına durulur;

Aldırma gönül, her can kendi yolunda, kendi sessizliğinde akar.