6
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
131
Okunma

Adını söylediğimde şiir kadın
göğsümde bir gül açıyor,
kimse bilmiyor
dikenini bile isteye sevdiğimi.
Saçların omzuma düşse
akşam erkenden iner şehre.
Sen “gel” desen
bütün trenler rayından çıkar,
ben yine sana varırım.
Gözlerin —
iki telaşlı kuş.
Birine kalbimi bıraktım,
öteki hâlâ beni arıyor.
Ellerin değdi mi
dünya uslu bir çocuk oluyor.
Sokak lambaları sarı değil artık,
biraz sen, biraz mucize.
Kadın,
sen güldüğünde
deniz kıyıya değil
bana vuruyor.
Ve ben,
adını her heceleyişimde
bir ömrü iki kişilik yaşıyorum.
Öpüşün…
uzun bir cümle gibi,
sonunda nokta yok.
Çünkü ben
sende bitmek istemiyorum
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.