Dindi artık içimde o dinmek bilmez fırtına,
Yükledim tüm yükümü yorgun ruhun sırtına.
Bakıp da geçemezsin gönlümdeki yırtığa,
Gündüzün geceye döndüğünde anlarsın.

Adım adım çekildim o karanlık sokağa,
Bıraktım hayalleri bir kenara, uzağa.
Düşünce her umudun birer birer tuzağa,
Gözlerin uykusuz kaldığında anlarsın.

Hangi kapıyı çalsan yüzüne kapanacak,
Söndürdüğün o ateş bir gün seni yakacak.
Bu sessiz çığlıklarım elbet hesap soracak,
Gölgen de seni terk ettiğinde anlarsın.

Yalanlarla ördüğün o saraylar yıkılır,
Her sahte gülüşüne bir pranga takılır.
Ardından dökülen yaş elbet bir gün çekilir,
Yüreğin çoraklaştığında anlarsın.

Zemheri ayazında bırakırken bu canı,
Düşünmedin mi bir an o sitemli zamanı?
Sardığında ruhunu bir pişmanlık dumanı,
Nefesin darlığında anlarsın.

Yürüdüğün yollarda izim kalsın istersin,
Girdiğin her çıkmazda adımı hecelersin.
Ben bittim dedikçe sen daha da bitersin,
Dermanın tükendiğinde anlarsın.

Bir yaralı kuş gibi çırpınırken içimde,
Bıraktın beni öyle, en çaresiz biçimde.
Dünya dönerken yine o karanlık seçimde,
Kaderin mühürlendiğinde anlarsın.

Aynadaki o yabancı sana hesap sorunca,
Geçmişin hayalleri birer birer solunca.
Vakit daralıp da artık vade dolunca,
Toprak seni sardığında anlarsın.

Kime anlatsan şimdi o bitmeyen derdini,
Hangi liman kabul eder senin gibi birini?
Kaybedince elinle o en saf değerini,
Yalnızlık başucunda kaldığında anlarsın.

Susturdum o şarkıyı, notalar yarım kaldı,
Senden kalan ne varsa hepsi bir masaldı.
Seni benden bu hırslar, bu yalanlar çaldı,
Gerçekler yüzüne çarptığında anlarsın.

Emeğim helal değil, sızlar elbet kemiğin,
Boşa gitti verdiğin o sözde emeğin.
Yıkılınca üstüne o sahte geleceğin,
Ruhun zindan olduğunda anlarsın.

Kazıdım adını kalbimden, söküp attım her izi,
Boğar elbet seni de bu suskunluk denizi.
Bakamayıp aynaya, tanıyamazken kendini,
Ruhun bensiz yaşlandığında anlarsın.

Cemre yaman