Artık eskisi gibi değilim…
Ne o eski gülüş var yüzümde
ne de sabaha umutla uyanan gözlerim.
Hayat dediğin, ince ince işleyen bir yağmur gibi
önce serinletir sandım
sonra iliklerime kadar ıslattı beni.

Bir zamanlar ben de parlaktım,
güneşin en dik vurduğu saatlerde
gölgesini bile kıskandığım hayallerim vardı.
Koşardım…
Nereye gittiğimi bilmeden ama
yorulacağımı da düşünmeden.
Çünkü insan gençken
yorgunluğu sadece kelime sanıyor.

Sonra bir gün,
hiç fark etmeden başladı kırılmalar.
Önce küçük çatlaklar düştü içime
kimsenin görmediği,
benim bile adını koyamadığım.
Bir söz, bir bakış, bir gidiş…
Hepsi birikti içimde
usul usul.

Birini sevdim mesela
öyle derin, öyle gerçek
kalbimin en korumasız yerini açarak.
Ama sevda dediğin bazen
çiçek değil, diken büyütür içinde.
O giderken
ben kalmadım yerimde
bir parçam da onunla gitti.
Dönmedi.
Dönmeyen sadece o değildi zaten
ben de dönememiştim eski halime.

Geceler uzadı sonra
sessizlik büyüdü odamda.
Duvarlar bile konuşmaz oldu
ben susmayı öğrendikçe.
İnsan en çok
anlatacak kimse bulamadığında yaşlanıyor.
Ve ben…
her sustuğumda biraz daha çöktüm içime.

Hayat yordu beni…
öyle bir yordu ki
ne dinlenmek yetti
ne unutmak mümkün oldu.
Omuzlarımda görünmeyen yükler
her geçen gün biraz daha ağırlaştı.
Kimse sormadı “iyi misin?” diye
ben de alıştım
iyi değilken iyi görünmeye.

Soldum…
eskiden rengim vardı benim
bir bakışta fark edilen.
Şimdi aynaya bakınca
tanıyamıyorum kendimi.
Sanki içimden biri çekip almış
o canlılığı, o ışığı.
Geriye sadece
yorgun bir yüz bırakmış.

Sarardım…
dalında kalmayı unutan
bir sonbahar yaprağı gibi
dalında kalmayı unutan.
Rüzgar nereye savurursa
oraya düşen
ama hiçbir yere ait olmayan.
İnsan bazen
yaşarken dökülüyor hayattan.

Ama yine de…
tuhaf bir şey var içimde
tam ölmemiş bir umut gibi.
Küllerin altında kalan
küçük bir kıvılcım.
Bilmiyorum söner mi
yoksa yeniden mi yanar
ama hâlâ hissediyorum.

Belki bir gün
yine gülerim içten
belki bir gün
yorgunluğum iner omuzlarımdan.
Belki hayat
bu kadar sert olmaktan vazgeçer
ya da ben öğrenirim
daha az incinmeyi.

Ama bugün…
bugün sadece şunu biliyorum:
Eskisi gibi değilim artık.
Hayat yordu beni.
Soldum… sarardım…
ama hâlâ buradayım
ve bu bile
bir hikâye aslında.