Bazen bir kalem, bir kâğıt olur insana yar,
Koyamaz başını kimsenin omzuna;
Koysa da düşer kelimeler,
Düşmez yükü içinden.

Sanat diye kandırır kendini —
En çok da buna inanır;
Oysa yazmak, nefes almaya açılan
Küçücük bir pencereydi yaşamda.

Kimi şair der ona, kimi ozan;
O ise kelimelerle oynayan bir çocuk,
Anlaşılmadıkça büyüyen,
Büyüdükçe içine çekilen…
Bir yanı eksik, bir yanı yokluk;
Bir yanını kendi bile bilmez.

Günlükleri birikirken
Sessizce çöpe dönüşmüş sayfalar gibi,
Küçük ellerine bir çakmak almış;
Olmadığı bir geleceğe yazdığı mektupları
Alevlere bırakmış.
Geriye yalnızca kendi kalmış —
Kendi ve küllenmiş hayalleri.

Eller hâlâ küçük,
Bileklerinde ince bir kırılganlık,
Kesiklerinde ince bir sızı…
Nazlı, ürkek…
Bir rüzgâr esse dağılacak sanırsın,
Bir kelime değse, yarasını hatırlar yalnızca.